چون بر او می نگرم با اشک و آه

چون بر او می‌نگرم بـــا اشک و آه

او که گــفت منم حــیات و راستی و راه

بر صلیــبش برداشــت اندوه و درد

به زخمهــایش شفا بــخشید ز عصیــان آزادم کرد

ای دوست بــهر تو او جانــش فدیه کــرد

تا آزادی بخشد تــو را از چنــگ غم و درد

گناهــت گناهــت بشکــست قلبش را

خون و آب جاری شــد بهر پــاکی و شفــا

چون بر او می‌نگرم بـــا اشک و آه

او که مُــرد بهر انــسان ، گرچــه بی گنــاه

تاج خــار بر ســر و مــضروب و زار

ترک شده از انسان و مطرود و هم خوار

چون بر او می‌نگرم بـــا اشک و آه

آن خالــق این دنــیا و آفـــتاب و مــاه

در برابر فــیضی ایـن چنــین

تنها مــعبود قــلبم باشد عــیسی به یقــین