مرا کافیست

مرا کافیست درآغوش تو باشم

مرا کافیست به عشــقت مبتلا شم

مرا کافیست که از فیضت بنوشم

مرا کافیست که فرزند تو باشم

مرا کافیست که بینم کیستم من

درون آن نگاه پر ز مهرت

مرا کافیست که این اذنی که دادی

پدر خوانم تو را تا زنده باشم

مرا کافیست که باران حضورت

بشوید درد ایام گذشته

مرا کافیست مرا کافیست همینــکه

حیات تو بر این جانم نشسته

مرا کافیست که این سر شد هویدا

که آنکه خلق کرد کون و مکان را

شده اکنون پدر از بهر جانم

کلامش نقش بسته هستی‌ام را