تاج ( امید من بر شاهیست که )

امید مــن بر شاھــیست که نهــاده تاج خار بر سرش

تا ببخشــد تاج حیــات به جــای موت و مرگ تا ابــد

پارسایی‌اش ردای مــن به جــای ھر گناه و ھر طغـیــان

تاج جلال بر من نهــاد خوانده مرا فرزند آسِمــان

می‌نهم مــن تاجــم به پای تــو

ای که ھستــی شایـــستـه‌ی جلـــال

الف و یــا ابتدا و انتـهــا

تـو بگشــایی درھــا به سوی مــا

هــمراه فرشتگان از هر مــلت و قوم و زبــان

نزد تــخت تو زانــو زنیم می‌نهــیم به پایت تــاجمان

در حضــور تــخت‌نشــین با مخلوقاتِ کل زمــین

خوانیم ســزاوار است آن بره

که تا بـــه آخر مانده اَمیــن