چنان محو تو بنشستم

چنان مــحو تو بنشستــم

که عقل و هوش رفته از دستــم

نگاه تــو بر دلم نــقشی کشید

که تار و پودم را به آتــش کشیـد

حضور تو چه عظیم است

حضور تو چه مهیب است

حضور تو چه عظیم است

حضور تــو چـه مهیب است

نمی‌دانم چرا وقتی که بیتابم

تو می‌آیی واسه دلتنگی‌های من

حضور تو چه عظیم است

حضور تــو چـه مهیب است